Selecteer een pagina

Om een compliment…

Onderweg vroeg ik me af waarom de fijne woorden tegelijkertijd zo spannend voelden. Er borrelde een laag van onrust, die in een onbewaakt moment zomaar tot paniek zou kunnen uitgroeien. Ergens niet gek, vertrouwen heeft ook de lading van verwachting. 

shit… nu moet ik het ook echt waar gaan maken …

– ik, als reactie op een compliment

Deze post was van oorsprong een bericht aan mijn nieuwsbrief-lezers, die ik een (nog) persoonlijkere inkijk in mijn proces geef door mijn vallen en opstaan met ze te delen. Alleen kreeg ik zulke leuke en lieve reacties en aanmoedigingen op dit bericht, dat ik vond dat ik deze mocht delen met de rest van de wereld.

De feedback

Er was me iets bijzonders opgevallen laatst. Van mijn business coach Tibor Olgers ontving ik bepaalde feedback. Nu ben ik de persoon die heel goed om kan gaan met kritiek. Ik ben erg kritisch op mezelf, kritiek is communicatie die ik snap. Daar zit een stuk geschiedenis achter natuurlijk van oude pijnen en oud gedrag. Maar deze keer kreeg ik geen kritiek, het was een flinke dosis vertrouwen met een dik compliment.
Glunderend liet ik het thuis lezen en even later stapte ik op de fiets voor een trainingsrondje. Even mijn favoriete rondje op de Veluwe om de nodige trainingsmeters te maken en tegelijkertijd even ‘thinking time’.

Onderweg vroeg ik me af waarom de fijne woorden tegelijkertijd zo spannend voelden. Er borrelde een laag van onrust, die in een onbewaakt moment zomaar tot paniek zou kunnen uitgroeien. Ergens niet gek, vertrouwen heeft ook de lading van verwachting. Een soort “als hij het zegt… shit dan moet ik het nu ook echt waar gaan maken …”.

Show up & deliver

Laten we eerlijk zijn… je hebt niet voor niets een business coach. Als je alles al wist en kon, dan deed je het wel. Mijn business coach helpt me bij de realisatie van plannen waar ik al jaren mee loop, maar steeds maar marginaal stappen vooruit maakte. “Time to show up & deliver”. Het werd tijd voor zevenmijlslaarzen, tijd voor een ‘zevenmijlscoach’.

Ben je een sporter? Of beter, een fietser zoals ik? 
Als je op de fiets zit, zeker op een wielrenfiets in hooggebergte, gaat het bergafwaarts heel erg snel. Als je Kruijswijk of Alaphilippe bent, ligt je tolerantie voor wat snel is heel anders dan bij mij of bij jou.

Zo is het ook met die zevenmijlslaarzen. Ik realiseerde me op de fiets dat ik nog even moest wennen aan de nieuwe snelheid. Het vertrouwen vinden, niet in paniek raken. Maar in controle blijven.

En nu?

Ik vroeg mezelf af hoe ik het beste mee om kon gaan. Het antwoord kwam mede door Keith Cunningham, wiens boek “The road less stupid” ik nu aan het consumeren ben. Zijn mantra is “What don’t I see? (WDIS)”.

“Oke… wat zie ik niet?” , begon het gesprek met mezelf terwijl ik snoeihard over mijn favoriete stukje Veluwe scheurde. In eens zag ik het.

Brainstormen over een zgn. ‘big picture’ is op gezette tijden prima, maar om het behapbaar te maken (en dus paniek voorkomen) en te voorkomen dat je in een staat van verlamming terecht komt, moet je denken en handelen in microstappen. In andere woorden: niet te veel denken maar doen.

  • Denk aan mijn motto: “What is important now?!” (oftewel “WIN”)
  • Welke kleine stap kán ik nu doen?
  • Welke kleine stap moet ik nu doen, om 1% dichter bij mijn gewenste uitkomst te komen?

Het antwoord (voor mij)?

Minder consumeren, meer produceren. Iets wat Tibor er bij ons inhamert. Tegenover de tijd dat ik consumeer (lezen, luisteren, kijken), moet minstens even veel (of meer) tijd staan om te produceren. Een kleine tweak, maar ik verwacht een groot resultaat 😉 

Bedankt voor het lezen, je bent geweldig… dat weet je toch?!