Vorige week postte Coen Meerbeek een reactie op mijn vorige blogpost:

Interessant artikel Tanja de Bie – van Leeuwen. Goed geschreven ook. Ik wil wel graag wat tegen je aanhouden. Ik maak sinds ik werk (+/- 10 jaar nu) overal een doel van (prive en zakelijk) en ik raak daar een beetje oververmoeid van. Ik kom vooruit maar tegen welke kosten? Ik ben nu bezig om meer balans aan te brengen. Doelen waar het nodig is om vooruit te komen, vooral geen doelen erbuiten zodat ik mezelf op kan laden. Een mooie quote van Menno de Bree: “Het leven an sich is geen project met resultaten en een einddoel. Het geluk zit in het uitvoeren van het leven zelf en daar zit in principe geen eind aan, tenzij datzelfde leven je het uitvoeren van betekenisvolle activiteiten onmogelijk maakt.” Ik heb een balans nodig om dat geluk te ervaren”

Over het antwoord wilde ik eerst even nadenken, mijn gedachten schoten namelijk meteen allerlei kanten op. Hoewel ik het eens ben met het sentiment van de quote van Menno, kijk ik er misschien toch anders tegenaan. Het leven ís eindig. Er zit een deadline op en die komt elke dag een stuk dichterbij. Ze zeggen altijd dat niemand op zijn sterfbed zegt “ik wou dat ik meer gewerkt had” en daarmee wordt hardwerken of doelgericht werken vaak afgedaan als iets wat levensgeluk in de weg staat. Er is meer in het leven dan alleen maar (doelgericht) werken, I know!

Vooruitgang

Voor mij komt levensgeluk door vooruitgang, als mens, moeder en ondernemer. Doelen zijn daarbij belangrijk, omdat wij doelgerichte mechanismen (servomechanisme) zijn, te weten alles in ons is tot op cel-niveau in beweging. Als je daar geen sturing aan geeft, kun je ook geen vooruitgang ervaren. Zonder persoonlijke waarden en standaarden is het niet te doen, en raak je oververmoeid. Aan mijn persoonlijke waarden en standaarden meet ik of wat ik doe ook hoort bij wie ik wil zijn en hoe ik me wil voelen. Ik wil energiek zijn. Aandachtig als partner en moeder. Maar ook de beste versie van mezelf, een business waar ik trots op ben en anderen mee kan inspireren. Dat gaat met golven, de mind kan soms veel meer en sneller willen dan de body aankan.

Een standaard voor mij is wekelijks en per kwartaal/jaar reviewen waar ik sta en waar ik heen wil. In servomechanisme-taal: beoordelen en bijsturen…. Cyclisch werken en mezelf down-time geven, zowel de body als de mind rust geven en voeden, niet alleen maar laten werken. Voldoende uit het raam kijken en ruimte bieden voor creatie, omdat teveel bezig zijn met doelen en doen erg veel capaciteit vragen.

Dit doe ik omdat ik naast persoonlijke waarden en standaarden werk vanuit mijn “aardse- én zielsbestemmingen“. Die komen vanuit die ruimte/stilte in me op. Doelen kunnen veranderen, je kunt andere inzichten krijgen, sommige dingen falen en sommige dingen zijn toch niet zo tof als gedacht. Maar je “aardse- én zielsbestemmingen” volgens mij is dat een kern-ding.

Dank je wel voor het lezen, je bent geweldig. Dat weet je toch?!