Na de cliffhanger van vorige week, pak ik het verhaal weer op waar ik was gebleven. In de dagen na mijn mastermind meeting waar ik voor mijn kiezen kreeg dat ik zélf niet eens overtuigd was van mijn doel, mijn droom. Voor de zoveelste keer werd me gevraagd “wat wil je nou echt” en ik werd en bijna boos van… nadat de emotie was bedaard stelde ik mezelf de opdracht open te staan voor wat ik hier moest leren. Te voelen en luisteren naar wat er aan me zou worden gepresenteerd door het universum. Ik legde mijn overtuigingen aan de kant en richtte mijn aandacht op de vraagstukken die nu zo actueel waren. Waarom ik niet overtuigend kon antwoorden op die ene simpele vraag en waarom me dat zo enorm raakte…

Het antwoord van het universum was eenduidig, overtuigend en zonder enige aarzeling. Het waren geen subtiele hints trouwens, de boodschap kom luid en duidelijk, met koeieletters aan… Ik vertaal het voor het gemak even naar de volgende zin:

“Tanja, bemoei je niet zoveel met het HOE-vraagstuk van het realiseren van je droom. Wees in plaats daarvan liever overduidelijk in WAT je droom precies is. Droom hard op, zonder aarzeling en met overtuiging, het HOE-vraagstuk zal zichzelf oplossen… je bent een ‘unstoppable force!‘…”

I’m not making this stuff up…!

Dit is geen verzinsel! Gedurende 2 tot 3 weken kwamen de signalen als kanonskogels bij me binnen. Dit was niet te negeren en ik kon me onmogelijk vergissen in de boodschap.

Het is wel grappig, ik noem mezelf dan wel hoofd-probleem oplosser, maar daar schuilt zo te zien een dijk van een valkuil in. Alles in je hoofd willen oplossen. Tot in de detail willen weten HOE je het wilt gaan aanpakken, voor je het gaat aanpakken, terwijl de opdracht formulering ( WAT gaan we aanpakken?) nog steeds te onduidelijk is. Het werd me duidelijk dat ik het om moest draaien. De opdracht formulering tot in de detail uitdenken, dan ontvouwd zich de strategie, het HOE-vraagstuk zich vanzelf.

Ik heb geen idee waar het vertrouwen vandaan kwam, het was er gewoon. De energie die dit inzicht opleverde en de creativiteit die het teweeg bracht, was voor mij voldoende bewijs. Voor het eerst ook was ik niet bang voor die energie en realiseerde ik me dat ik al heel lang mijn energie naar beneden bijstel om te passen bij mijn omgeving. Uit angst om anderen uit de spotlight weg te stoten, te ‘druk’ te zijn of gewoonweg te ‘krachtig’. Een van mijn persoonlijke kernwaarden is “wees energiek”, terwijl ik bewust ben van het feit dat ik doodsangsten uitsta voor de gevolgen als ik écht mijn energie laat stromen. Diep van binnen heb ik (nog steeds wel) de overtuiging dat mensen zich doodschrikken van mijn natuurlijke energieke staat van zijn.

Toch besloot ik het aan te gaan. Ik besloot het schuifje energie wagenwijd open te zetten, de creatie op gang te laten komen en dan maar zien welke gevolgen het zou hebben… enne… tot noch toe alleen maar leuke dingen hahaha…

Inmiddels…

Nog steeds pas ik mijn energie aan trouwens, ik ben niet non-stop een “unstoppable force“. Ik laat niet de hele tijd de brandslag van energie op anderen los. Maar ik probeer het niet te vaak aan te passen, want weet je hoe het werkt bij mij? Door mezelf aan te passen, doorbreek ik de stroom van energie en behalve dat ik me niet in mijn ware natuur presenteer, word ik er ook doodmoe van. De energie hapert en ik ben vaker moe, ziek en ongemotiveerd. Wanneer de energie ongehinderd kan stromen, zonder tussenkomst van mijn hoofd, blijft deze van een ongekend hoog niveau waarbij ik elke dag het gevoel heb de wereld aan te kunnen, come what may. Sindsdien ben ik nóg (vanzelfsprekend) energieker, productiever en creatiever. Omdat het stroomt, voel ik en weet ik dat het klopt.

Door mijn energie in de vorm van cheerleading met anderen te delen is het enerzijds een cadeau voor anderen en anderzijds komt het ook weer terug bij mij – het is een oneindige loop. Het is zo’n fijn gevoel om die tomeloze energie door te geven.

Stoppen op een hoogtepunt

Nu is het december. Mijn WAT opdracht formulering heb ik inmiddels een stuk duidelijker. Voor korte en lange termijn beginnen de puzzelstukjes in elkaar te vallen. Sommige oude ideeën heb ik los moeten laten, die pasten niet meer in mijn beeld. Ik besloot dat als Ihavesomanyideas.com met ideeën als BetterJournaling® zo groot moesten groeien als in mijn WAT opdracht formulering staat beschreven, dat ik niet langer grote interim opdrachten kan blijven doen. Bij mijn (enorm lieve) huidige opdrachtgever loopt mijn contract tot eind maart, inmiddels weten zij dat ik daarna afscheid bij ze ga nemen. Geen makkelijk besluit want ik heb het daar enorm fijn. Een mooie opdracht om uit te voeren en gouden collega’s, dit voelt een beetje als stoppen met freelancen op het hoogtepunt!

Dit besluit komt met vlagen van angst (what am I going to do for money…?) maar dat staat in feite gelijk aan me bemoeien met het HOE-vraagstuk. Het beneemt me de energie en creativiteit als ik daarop blijf focussen. Maar energie stroomt weer ik als ik me richt op WAT ik wil bereiken.

Cliffhanger alert…

Als je het aankunt, zal ik in deel 3 de brandslang volledig open zetten en je meenemen in mijn plannen voor 2018. Dat voelt trouwens best kwetsbaar… maar ik leerde van mijn interview met Marcel dat je je droom (het WAT) juist zoveel mogelijk moet delen. Met zoveel mogelijk mensen. Je weet namelijk nooit wie jou kan helpen en welke oplossingen (het HOE) op je pad komen, waar jijzelf nooit aan had gedacht…

Dank je wel voor het lezen, je bent geweldig. Dat weet je toch?!