Als onderdeel van het Twelve Waves jaarprogramma, gaan we als groep 1x per jaar op Vision Quest. 24 uur in de natuur, alleen ik en de elementen

  • geen smartphone of andere apparaten
  • geen horloge
  • geen boek of ander vermaak
  • geen eten

Wat mag dan wel?
Een leeg notitieboekje met schrijfgerei. Iets om een onderkomen te maken (maar dan geen tent). Water om te drinken.

Er zitten in het jaarprogramma 2 beproevingen, een Vision Quest en een Marine Experience. Beide geen dagen waar ik enorm tegenop keek, maar vooral naar uit keek. Heerlijk, 24 uur in het bos zitten met niets anders dan tijd. Ik ging een heel manifesto schrijven of in elk geval mijn prachtige gelegenheid notitieboekje helemaal volpennen. 24 uur zonder afleiding?? Joh, fantastisch toch om eindelijk even al die ideeën uit je hoofd te halen, op te schrijven en uit te werken.

Ja dat dus… werken.
Nadat we met enige ceremonie onze intenties deelden en daarna alle apparatuur en horloges inleverden, mochten we het bos in. We kregen 3 regels: niet te dicht op elkaar, niet op het mountainbike pad en geen tent.

Ik ging precies de andere kant op als alle anderen en kwam op een veldje struikgewas terecht. Er stonden enkele bomen en ik ging op zoek naar de ideale hangmat configuratie. Gelukkig had ik het weekend ervoor samen met de kinderen geoefend en wist ik dat de bomen vrij dicht bij elkaar moeten staan. Na minder dan 5 minuten ( of leek dat maar zo?) had ik een setje prachtige hangmatbomen gevonden.

Gedachte 1: …moet ik niet “harder zoeken”?

Ik gooi mijn (best volle) rugzak van me af en stap wat rond op mijn gelegenheids-Crocs. Op zoek naar een betere plek… Gelukkig hou ik snel op met die onzin. Waarom moet ik van mezelf meer moeite doen, als het al goed genoeg lijkt? Blijkbaar ben ik op intuïtie op deze plek terecht gekomen, zal ik deze keer daar eens gehoor aan geven? Tenslotte was dat mijn intentie: als denker meer voelen.

Gedachtes 2 & 3: schuldgevoel en straks ziet iemand dat ik … ?

De hangmat hangt in no-time. Tijdens mijn test-rondje hangen komt er een gevoel in me op. “HA een gevoel!”… goed bezig! Alleen… het is een ‘schuldgevoel’. Ik lig lekker hier te niksen, naar de lucht staren en naar de vogels te luisteren terwijl thuis mijn vrouw het huishouden in haar eentje aan het regelen is.
– oh dat is een interessante…

Uit schuldgevoel spring ik uit mijn hangmat en begin de rest van mijn onderkomen te regelen. Eerst het tarpje, er was regen voorspeld, en dan het zeiltje. Mijn tarp was een last-minute aankoop bij de Decathlon, veelte zwaar met twee tentstokken, maar we waren in de WhatsApp groep tot de conclusie gekomen dat tentstokken toch enorm noodzakelijk waren voor al die regen die ging vallen.

Met een “dit doe ik even” -houding probeer ik het tarpje met de tentstokken boven mijn hangmat op te zetten en al snel blijkt het een ingewikkelde onderneming. Terwijl ik sta te klooien merk ik dat mijn ‘zelf monitor’ aanslaat; “stel je voor dat iemand nu kijkt en jou zo ziet klungelen…“.

Voor de zekerheid kijk ik wat spichtig om me heen. Immers zou survival-expert Jeroen iedereen onopvallend in de gaten houden, niet constant maar met enkele regelmaat.
– goh dat is interessant om dat zo bij jezelf gade te slaan

Gedachte 4: ik wil helemaal niet ‘werken’!

Voor het tarpje heb ik snel een alternatieve oplossing (zonder tentstokken notabene) en ik ben behoorlijk in mijn nopjes met mijn onderkomen. Nu mag Jeroen wel even komen kijken naar mijn mooie werk. En het liefst snel een beetje, zodat ik kan plassen. Van mij hoeft hij dat ook niet te zien namelijk. Ik lig in mijn hangmat mijn plas-drang te negeren als er weer een “hallo je zou toch meer gaan voelen?!” -gedachte naar boven komt.

Ik moet denken aan alle keren dat ik wiebelend achter mijn laptop zit, ‘in the zone’ aan het werk. Geen gehoor geven aan de signalen van mijn lichaam: plassen, dorst, even wandelen/frisse lucht. Door, door, doorgaan!

Om te bewijzen dat ik hier ben om aan mijn gevoel te werken (pun intended) vlieg ik uit mijn hangmat om mijn blaas te legen. Terwijl ik terugslenter denk ik aan mijn mooie nieuwe notitieboekje, mijn ’toverboek’. Ik kwam hier om te werken toch? Om dat ding helemaal vol te pennen met briljantheid… Ik heb alleen bij nader inzien helemaal geen zin om te werken.

Een korte paniek slaat me om het hart. IK, mevrouw-schrijven-met-die-handel komt straks terug met een leeg notitieboek?? Dat kan toch niet…

Schouderophalend plof ik weer in mijn hangmat. Hier ga ik even over mediteren. Met mijn ogen dicht.

Het duurt niet lang, mijn hoofd heeft namelijk andere plannen. Wat een feest gaat dit worden met mijn hoofd en mijn gevoel, beide aan het andere uiterste van het spectrum. Hmmm wat is hier de concessie?

Oke… ik doe een braindump. Alles wat nu in mijn hoofd zit moet eruit. Over mijn eerste gedachtes en gevoelens en wat appjes aan het thuisfront. Alles wat ik aan mijn vrouw zou appen, of aan mijn beste vriendin, en ook een lange brief aan mijn kinderen. Een wat-wil-ik-aan-ons-huis-doen-wenslijst. Dit lijst begint met “wat heb ik allemaal nodig?”.

“hmm… hoezo ‘allemaal’? Dat is best veel…” (oordeel) en ik corrigeer het naar “wat heb ik nodig?”. De mantra die Kim de Jong van House of Tax ook regelmatig herhaalt. Mijn laatste iteratie eindigt op “wat heb ik NU nodig?”
– dat is interssant… als ik dát nou eens vaker aan mezelf zou vragen…

Gedachte 5: aaah de zon staat daar… dan is het vast rond … uur!

Het is bijzonder hoezeer de zon voor ons verbonden is aan het concept tijd. Het lag namelijk niet alleen aan mij, de meeste deelnemers ondervonden hetzelfde. Je ziet de zon en vraagt jezelf direct af of je zou kunnen raden hoe laat het is. In plaats van de zon zien voor wat het is, bron van leven, licht en warmte, zie ik een indicator voor een tijdstip op de dag. Niet omdat ik wil dat de tijd snel of langzaam gaat. Het gaat vanzelf. En het is een sport om het goed te raden, zonder een jury die het verlossende antwoord komt brengen.

Ik kijk hoe de zon richting 22 uur ’s avonds gaat. Het is fris, maar droog. Mastermind buddy Martijn had aangeraden niet te snel warme kleding aan te doen én een ‘escalatie laag’ als backup te houden. De muggen komen frequenter, ondanks de Deet, en ik vraag me af waarom ik op blijf… Ik besluit er geen discussie met de partijen gevoel en ratio van te maken en duik mijn hangmat/klamboe combi in.

Gedachte 6: verrekte k-mug!

Hoe zen je ook denkt te zijn (ik ben duidelijk geen lama)… het geluid van een mug haalt me uit mijn diepste remslaap. En zo een paar keer deze nacht. K-muggen.

Uiteindelijk word ik wakker als de dag weer lijkt te beginnen, het blauwe uur. De rits van mijn slaapzak is stuk gegaan maar ik heb het nét niet koud. Ergens wil ik eruit om het ontwaken van de wereld van dichtbij te zien, maar ik ben lui. Ik blijf in mijn hangmat dutten tot ik het gevoel heb dat het al 11 uur is. “Uitslapen tot het pijn doet”, zou ik thuis zeggen (sinds kinderen is dat overigens een overschat concept).

Gedachte 7: ik doe het niet!

Als de laatste dag van je vakantie of weekendje weg is aangebroken, sta je op en na het ontbijt pak je de auto in en ga je rijden. Geen getreuzel en op tijd uitchecken. Vandaag ga ik tegen die neiging in. Ik weiger op te ruimen. Ten eerste kan het alleen maar tegenvallen: opgeruimd met je tas zitten wachten tot je wordt opgehaald kan lang duren. Ten tweede is opruimen ook een soort afleiding. Dus ik geef niet toe. Ik sta mezelf toe om “te laat” bij de lunch te arriveren. Geen gemakkelijke opgave, ik sta graag opgeruimd en wel op tijd klaar. (Over die analyse kunnen we het een volgende keer nog eens hebben. Ik heb ‘m in de smiezen hoor!).

Gedachte 8: gelukkig staat er tóch wel wat briljantheid in mijn toverboek

Tussen het staren naar de zon en de 3 Vlaamse Gaaien op mijn terreintje, heb ik toch nog het een en ander opgeschreven. Gedachten. Ingevingen. Ideeën. Bevestiging. Bestemming. Volgende week begint mijn Leukste Ideeën challenge #5perdag, misschien is het leuk om dan nog een keer wat te schrijven over de briljantheid in mijn toverboek, geschreven tijdens de Vision Quest.

 

Luister naar mijn ervaring op de Transformatie Academie podcast

Mastermind Amersfoort 2019

Vanaf januari 2019 start in mijn eigen Twelve Waves Masterminds chapter in Amersfoort. Momenteel ben ik nog alle details op een rijtje aan het zetten (op deze mastermind pagina) maar je kunt je alvast aanmelden als je interesse hebt. Je meld je aan voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek, want het succes van de groep hangt sterk af van de samenstelling. Ik zoek naar de juiste mix van gedrevenheid, ondernemendheid en persoonlijkheid. Ik ben benieuwd naar jouw motivatie!

Bedankt voor het lezen, je bent geweldig. Dat weet je toch?!