Ik ben geen guru! Ik ben student van mijn eigen gedrag en kijk graag naar hoe anderen het aanpakken. Daarin zie ik vaak overeenkomsten of juist opvallende verschillen die me aan het denken zetten. Jarenlang had ik last van een zeer kritische interne dialoog, de “inner critic”.

Al mijn ideeën en gedachten over mezelf werden overmatig geanalyseerd en de uitslag was altijd niet goed genoeg. Met als gevolg dat mijn initiatieven strandden en mijn eigen waarde tot een nul-punt daalde.

Ik was terecht gekomen in een soort “limbo”, van “bestaan en functioneren” maar zonder initiatief, zonder inspiratie en zonder groei. Als ik eerlijk moet zijn, was dat geen prettig bestaan.

Rebelse interventie

Wat de aanleiding precies was, weet ik niet meer, maar er kwam gelukkig een rebelse interventie van mijn “inner cheerleader”. Een lastige vraag werd gesteld “waarom geef je de voorrang aan de stem van je inner critic?”. Blijkbaar was de stem van mijn inner cheerleader te klein en onverstaanbaar. De stem van de inner critic daarentegen, was altijd aanwezig. Luid en duidelijk te verstaan. Als de pestkop dat het is, altijd vooraan om me op de hoogte te brengen van gevaren of imperfecties.

Een lastige vraag werd gesteld “waarom geef je de voorrang aan de stem van je inner critic?”.

Maar zoals alle pestkoppen, eenmaal in de openbaarheid verliezen zij hun macht. Zo kreeg mijn inner cheerleader de kans om op de voorgrond te treden. En wat een openbaring is dat! Daarop besloot ik de stem van mijn inner cheerleader volledige autonomie te geven om zich uit te spreken. Ik draaide het om. In het vervolg zou ik dat wat de inner critic ter tafel zou brengen, aan een uitgebreide analyse te onderleggen: “is het waar?”.

Inner critic, is het waar?

Want, ik ga er vanuit dat jij en ik beide gezegend zijn met een goed stel hersenen. Dus wij kunnen prima oordelen of iets daadwerkelijk gevaarlijk is of dat het jezelf, anderen of de natuur zal schaden. Daarvoor heb je je inner critic echt niet voor nodig.

Door je inner cheerleader carte blanche te geven, zet je in werkelijkheid een kraan open van oneindige energie. Realiseer je hierbij dat wat je uitzend, je ook terugkrijgt. Dus je kunt dan maar beter uitzenden wat je daadwerkelijk wilt ontvangen en bereiken. Want het kost exact dezelfde hoeveelheid moeite om je eigen cheerleader te zijn als je eigen criticus. Alleen voel je je veel beter na een gesprek met de eerste.

Dank je wel voor het lezen, je bent geweldig. Dat wist je toch wel?!